Week 6
Christus wordt vandaag weer gekruisigd
“Ze voerden Jezus weg; hij droeg zelf zijn kruis naar de zogeheten Schedelplaats, in het Hebreeuws Golgota. Daar kruisigden ze hem, met twee anderen, aan weerkanten een, en Jezus in het midden.” (Joh 19, 17-18)
In deze goede week laten we ons inspireren door Rik Snijkers.
Wanneer ik een bijbelverhaal lees, stel ik mezelf telkens dezelfde vragen:
Wat doet deze tekst met mij? Waar raakt ze mijn leven vandaag? Hoe kan dit verhaal bevrijdend of hoopgevend zijn?
In het evangelie volgens Johannes lezen we hoe Jezus zijn kruis draagt naar Golgota, waar hij wordt gekruisigd, met twee anderen naast zich (Joh. 19,17-18). Dat verhaal lijkt zich af te spelen in een ver verleden, op een plaats ver van hier. Al snel denk je: wat heeft dit met mijn leven te maken?
Toch verandert alles wanneer je het niet hoort als “Christus werd gekruisigd”, maar als: Christus wordt weer gekruisigd. Dan komt het verhaal dichterbij. Dan gaat het niet alleen over wat toen gebeurde, maar over wat vandaag gebeurt – met mensen, met de wereld, en ook met mij.
Ik moest denken aan een boek dat dit scherp zichtbaar maakt: Christus wordt opnieuw gekruisigd. Het verhaal speelt zich af in een dorp waar vluchtelingen aankloppen voor hulp. Tegelijk bereiden de dorpsbewoners een passiespel voor. Enkele jongeren nemen hun rol zó ernstig dat ze zich daadwerkelijk ontfermen over de vluchtelingen, tegen de wil van de dorpselite in. Het leidt tot een pijnlijke en tragische confrontatie. Als lezer blijf je achter met een confronterende vraag: met wie identificeer ik mij?
Ook vandaag zien we kruisen opgericht worden.
Wanneer wij profiteren van een economisch systeem dat anderen arm houdt.
Wanneer vluchtelingen worden geweerd, opgesloten of aan hun lot overgelaten.
Wanneer de aarde wordt uitgeput en toekomstige generaties de gevolgen dragen.
Wanneer mensenlevens vermalen worden door politieke macht en geweld.
Telkens opnieuw klinkt de vraag: wie of wat offeren wij op?
En durven we erkennen dat ook daar Christus geraakt wordt?
Maar het verhaal stopt niet bij het kruis. Gelukkig niet.
Elke dag opnieuw zijn er mensen die weigeren om weg te kijken. Mensen die delen, die zorg dragen, die zich solidair tonen met wie kwetsbaar is. Jongeren die bewuster omgaan met wat ze eten en consumeren. Initiatieven die kiezen voor rechtvaardigheid en hoop.
Dat alles lijkt minder op berusting en meer op opstandigheid.
Minder op dood en meer op verrijzenis.
Minder op Goede Vrijdag en meer op Pasen.
En misschien is dát wel de uitnodiging van deze veertigdagentijd:
om niet alleen te zien waar Christus vandaag wordt gekruisigd,
maar ook waar nieuw leven al voorzichtig doorbreekt.
Reflectie:
-
Waar zie jij vandaag dat mensen of de aarde worden vastgenageld aan een kruis?
-
Waar word jij uitgedaagd om niet weg te kijken, maar te kiezen voor leven?
-
Wat vraagt deze veertigdagentijd van jou: stilte, actie, delen… of allemaal een beetje?
